خرابات

با می و ماه و خرابات بهار

که بی من در خراباتست دایم یار من هر شب

برهنه پا و سر زانم که دایم در خراباتم

هر آن روزی که باشم در خرابات

خراباتی چه داند جز لباسات

سبیلم کرد مادر در خرابات

تا سوی خرابات شد آن شاه خرابات

همواره منم معتکف راه خرابات

چون خیل خرابات بر آن شاه خرابات

چون شاه خرابات بود ماه خرابات

حقا که شود بندهٔ خرگاه خرابات

آن کس که چنو نیست هواخواه خرابات

افگنده به میدان شهنشاه خرابات

بینند ز من خالی درگاه خرابات

شیر نر اگر سوی خرابات خرامد

روباه کند او را روباه خرابات

او را ز خرابات و علی‌الاه خرابات

تماشا کرد خواهی در خرابات

مرا می باید و مسکن خرابات

چون خرامان ز خرابات برون آمد مست

گاه در خاک خرابات به جان باز نهاد

تا روز دوش مست و خرابات اوفتاده بود

در خراباتش آشنایی نیست

در خرابات خود به هیچ سبیل

ای یار مقامر خراباتی

راه خرابات گیر رود و سرود و نبید

هر که در کوی خرابات مرا بار دهد

بار در کوی خرابات مرا هیچ کسی

در خرابات بود یار من و من شب و روز

ای خوشا کوی خرابات که پیوسته در او

هر که او حال خرابات بداند به درست

در خرابات نبینی که ز مستی همه سال

آنکه بیرون خرابات به قطمیر و نقیر

چون در آید به خرابات به قنطار دهد

در خرابات به می جبه و دستار دهد

به خرابات شود کیسه به طرار دهد

ای تو کز کوی خرابات نداری گذری

دوش ما را در خراباتی شب معراج بود

در خرابات هر که مرد از خویش

هر کو به خرابات مرا راه نماید

رفتن به خرابات ورا شرم نیاید

دایم به خرابات مرا رفتن از آنست

کالا به خرابات مرا دل نگشاید

جمع خراباتیان سوز نفس کم کنید

راه خرابات را جز به مژه نسپرید

دانی که خراباتیم از زلزلهٔ عشقت

هر زمان خوانی خراباتی مرا

در صف اهل خرابات ای پسر

می پرستی پیشه‌گیر اندر خرابات و قمار

باشیم مجاور خرابات

گر صومعهٔ خویش خرابات کنی تو

من روی همه سوی خرابات تو دارم

در کنج خرابات می خام گرفتیم

بگزیدیم یاری از خرابات

منصف منصف خراباتیم

سر به خرابات خرابی در آر

بر سر کوی خرابات از تن معشوق هست

خرابات ای خراباتی به عین عقل چون دیدی

به سیم و زر خراباتی همی با تو فرو ناید

تو با رند خراباتی به جان و دل تجارت کن

برو تا درگه دیر و خرابات

در خرابات خراب آرام کن

با خراباتیان نکال مکن

در خراباتی که این گوید که فاسق شو بشو

هر زمانی با سنایی در خرابات ای پسر

هرکس که نیاید به خرابات و کند کبر

از برای مهربازان خرابات آمده

کودکی داشتم خراباتی

گفت: لا والله ای خراباتی

تا معتکف راه خرابات نگردی

تا بندهٔ رندان خرابات نگردی

عشق و شراب و یار و خرابات و کافری

از راه کج به سوی خرابات راه یافت

در خرابات قلندر گر ترا ماواستی

من نشیمن در خرابات قلندر دارمی

در خرابات نهاد خود بر آسودست خلق

پس غافلی از مذهب رندان خرابات

بسا رند خراباتی که زین بر شیر نر بندد

ثابت من قصد خرابات کرد

چاکر و شاگرد خرابات کرد

در خرابات کم گذر چونه‌ای

زین خرابات برفشان دامن

چون در خرابات آمدی کم کن حدیث خال و عم

در باز ننگ و نام را اندر خرابات قدم

کعبه یارم خراباتست و احرامش قمار

شاهدان چون در خراباتند من زان آگهم

به خرابات روح در تازیم

خویشت را در خرابات جوانمردی فگن

کان خراباتیست پر سلوی و من بی قیاس

در خرابات خرابی همچو مستان گوشه‌گیر

در خرابات فنا جز عشق را فرمان مکن

محراب ترا باد و خرابات مرا

دستار نماز در خرابات بباز

ای یار قلندر خراباتی من

هر دو به خرابات گرفتیم وطن

جز راه قلندر و خرابات مپوی

در زوایای خرابات از چنین مستان هنوز

در وی نفری دیدم پیران خراباتی

گفت: اهل خراباتند این قوم نمی‌دانی

مرا باید خراباتی شناسد

در خراباتی ندانی رطل مالامال خورد

در آرزوی کوی خرابات همه سال

بر بام خرابات چه جغدی چه همایی

در خرابات آی و او را جوی

در خرابات جست یا مسجد

در خرابات حرص مست غرور

کعبه با طاعتت خراباتست

ای خرابات جوی پر آفات

زی خرابات از خرابی دین