خرابات

مستم از کوی خرابات ببازار برید

حال خواجو ز سر کوی خرابات بپرس

در خرابات مغان از می خراب افتاده‌ام

آنک دایم در خرابات فنا ساغر کشد

منزل پیر مغان کوی خرابات فناست

آخر ای مغبچگان راه خرابات کجاست

خبر من بسر کوی خرابات برید

برسرکوی خرابات خراب افتادست

دوش پیری ز خرابات برون آمد مست

کو معتکف کوی خرابات مغانست

گفتا خمش این کوی خرابات مغانست

ساکن کوی خرابات مغان خواهم شدن

کدام رند خرابات دیده‌ئی کو را

بر سر کوی خرابات محبت کوئیست

ساکن دیر مغانم بخرابات نهشت

تا رخت تصوف بخرابات نیاری

بسی بکوی خرابات بیخود افتادند

هر که روزی در خراباتش گذر خواهد فتاد

مرا که پیر خرابات می‌کند ارشاد

اگر بکوی خرابات می‌کنی مسکن

گر روی سوی کعبه کنم یا بخرابات

از صومعه پیری بخرابات درآمد

هر کس که ز اسرار خرابات خبرداشت

در حال که خواجو بخرابات درآمد

مستان خرابات طرب‌نامهٔ خواجو

می‌کشندم بخرابات و در آن می‌کوشند

زاهدی را بخرابات مغان در فکند

اهل دل معتکف کوی خرابات مغانند

در حلقهٔ رندان خرابات مغان آی

کاین طایفه در کوی خرابات مغانند

سر حلقهٔ رندان خرابات چو خواجوست

اهل تحقیق چو در کوی خرابات آیند

بر سر کوی خرابات خراب اولیتر

زانکه از بهر خرابی بخرابات آیند

ور چو من محرم اسرار خرابات شوند

تا بدوشم ز خرابات به میخانه برند

رندان خرابات مغان را بنشانید

رختم بسر کوی خرابات مغان آر

مائیم و عشق و کنج خرابات و روی یار

خیز تا رخت تصوف بخرابات کشیم

پیر مغان گرت بخرابات ره دهد

باز در کنج خرابات مقامست امروز

بر سر کوی خرابات مغان خواجو را

روم سبوی خراباتیان کشم بر دوش

تا در عقب پیر خرابات نرفتم

روزی به سر کوی خرابات رسیدم

دیشب خبرم نیست که شاگرد خرابات

خلوت نشین کوی خرابات گشته‌ایم

ساکن کوی خرابات مغان آمده‌ایم

در خرابات مغان خود را خراب افکنده‌ایم

رخت خلوت بخرابات مغان آوردیم

تا منزل ما کوی خرابات مغان شد

سقای سر کوی خرابات مغانیم

تا پیر خراباتت منظور نظر سازد

ره رندان خرابات بمژگان رفتن

خویشتن را در خرابات افکند بی خویشتن

دردیکشان کوی خرابات عشق را

ای خوشا مست و خراب اندر خرابات آمده

عاشقانرا گوشهٔ مسجد خرابات آمده

در خرابات مغانی و خدا می‌طلبی

عالمی کو در خرابات فنا ساغر کشد

خواجو برو به آب خرابات غسل کن