خرابات

نیست خرابات‌جنون عرصهٔ جولان فنون

از خرابات پری می می‌کشد مینای ما

منزه است خرابات بی‌نیاز حقیقت

سیر خرابات دلست آنجاکه می‌سایی قدم

ای خوش آن رندی‌ که در خاک خرابات فنا

خرابات تعین بر حبابت خنده‌ها دارد

هر نگه رنگ خرابات دگر می‌ریزد

یاد چشم او خرابات جنون دیگر است

در خرابات حقیقت هیچ کار افتاده‌ایم

دارند حریفان خرابات حضورش

نوای‌کس به خرابات های و هوی تو نیست

پوشیده نیست رسم خرابات ما و من

در خراباتی که مستان ظرف همت چیده‌اند

های و هویی‌که نواسنج خرابات دل است

امروز صد خرابات مینا و جام دارد

صد جنون مستی است در خاک خرابات غرض

خرابات یقین فرقی ندارد ظرف و مظروفش

این دیر خرابات خیالی‌ست که اینجا

در خراباتی که از شرم نگاهت دم زدند

در خرابات هوس تا دور جام ما رسید

در خراباتی که حرف نرگس مخمور اوست

نی دیر پرستیم و نه مسجد، نه خرابات

در خرابات‌، شیاطین نسبان بسیارند

بیکار نیست دور خرابات زندگی

عالمی دارد خرابات تأمل در بغل

صبح از چه خرابات جنون‌کرد بهارش

به عبرت عمرها سیر خرابات هوس کردم

بندهٔ پیر خراباتم که از تألیف شوق

یک خرابات قدح می‌کشد ازگردش رنگ

خجالت است خرابات فرصت هستی

در خرابات ظهورم نام هستی تهمتی‌ست

رنگ شمعی‌ کرده‌ام‌ گل از خرابات هوس

خرابات حضورم‌ گردش چشم که بود امشب

بشکند دل تا خراباتی دگر گرداندم

خرابات محبت بی تسلسل نیست ادوارش

خرابات محبت از اسیران ظرف می‌خواهد

در خرابات تغافل درد هم ناصاف نیست

وحدت نماست شور خرابات ما و من

مستان این خرابات هنگامهٔ جنونند

حیف ست از این خرابات می ناکشیده رفتن

مینای این خرابات بی می نمی‌توان یافت

دل زین خرابات دیگر چه جوید

خراباتی چه مخموری چه مستی

خراباتی چه مخموری چه مستی

مقیم‌ کنج خرابات زحمتیم همه

صد خرابات شیشه در بغلیم