خرابات

گهی به کنج خراباتیان گشاده کمر

رفتم و دریافتم پیر خرابات را

رفتم و دریافتم پیر خرابات را

در خرابات گدایان ز سر ناز میا

می آمدم برون ز خرابات مست بی نقاب

گفتم که احتساب خراباتیان که کرد

هرگز که دید کوی خرابات و احتساب

گر راست بشنوی ز خراباتیان بسی

ز من سرگشته در کویِ خرابات

در خراباتِ مصافات آی تا بنمایمت

تحویل ما ز کوی خرابات کی بود

میروم سویِ خرابات که پیرم آنجاست

به مسجد کی روم چون در خرابات

می خور که بر اصحاب خرابات حلال است

به خلافِ فقها پیر خرابات منم

با مریدان به سر کوی خرابات کشید

با حریفان خرابات به مجلس بنشست

قلندری ام وشنگوَلی و خراباتی

در کویِ خرابات کسی را که نیازست

تا مستیِ رندانِ خرابات بدیدم

اسرارِ خرابات به جز مست نداند

هم چو من هرگز خراباتِ الست

دوش رفتم در خرابات از نماز شام مست

هر که در کنج خرابات نشست

باطنت ار با خداست کعبه خراباتِ تست

خوشی درآ به خراباتِ عشق و فارغ شو

خنک مرا که خرابات و خانقاه یکی ست

خراباتِ مردان خرابات نیست

در صحبت رنود خرابات و متّقی

با شاهدان کوی خرابات های و هوی

ای جا که منم تا به خرابات بسی نیست

نزاری مرو در خرابات مردان

شوق غالب شد و وجدم به خرابات کشید

ما عاشقانِ کویِ خرابات دم زنیم

از صوامع به در آید به خرابات افتد

دگر در خرابات رندی ندیدم

این رندِ خراباتی هم پرورشی دارد

سینه چو صافی کنی مقیمِ خرابات

تا عشق مرا گردِ خرابات برآورد

ترکِ خرابات و خانقاه بگیرد

خود خیالِ تو نزاریِ خراباتی را

علم به کوی خرابات میزنند زین پس

گرش به کویِ خراباتیان گذر باشد

ظاهر همه در مسجد و باطن به خرابات

عارفان ساکنِ خرابات اند

خرابات است و مردان اند و خمّارند و خنبِ می

به خراباتی بی نام و نشان می بخشد

بیا به کوی خرابات عارفان را بین

پارسایان را خراباتی کنند

ماییم و پیرِ خویش و خراباتِ عاشقان

هم عارفان به سرِّ خرابات می‌‌رسند

که ساکنان خرابات عشق مردانند

روا بود که چو من خمری خراباتی

ما و خراباتِ عشق رغمِ عدو را

ما را به سرِ کویِ خرابات برآرید

زاهد و صومعه ورند و خراباتِ مغان

عارف مجموع را کنج خرابات بس

پیر خرابات به من گفت دوش

پس رو رندان خرابات باش

مرا در خرابات مردان طلب

ما و خرابات و می حاج و منا و طواف

ای پسر ار بگذری سوی خرابات عشق

بی یادِ تو کعبه ها خرابات

که رهِ کویِ خرابات صراط است و تو لنگ

تا نگویی به خرابات نکردند آهنگ

در مُقامر خانه ی عشق و خراباتِ کمال

می دان حقیقتم به خرابات معتکف

گه در کرامات اولیا گه در خراباتم گرو

من که دردی کش خراباتم

من که دردی کشِ خراباتم

حسود اگر چه خراباتی ام نام نهاد

عجب مدار خراباتیی چنین که منم

اگر به کوی خراباتیان بود وطنم

از خراباتی چه آید جز خرابی پس زما

از مقیمانِ خراباتِ کمال

گه بر سر کوجه ی خرابات

در خرابات دُرد می‌نوشیم

چون اقتدا به پیرِ خرابات کرده‌ایم

ز مسجد در خرابات آمدم روزی و پرسیدم

مشتاق بزمِ پیرِ خراباتِ دوستان

ز خرقه سیر شدم مولعِ خراباتم

گدایِ کویِ خراباتیان بُدن به‌ از آنک

چه باک ار در خراباتی به ظاهر

کُنج خراباتِ عشق، جای من و گنجِ من

در کنج خراباتی بر هر طرفی لاتی