خرابات

سرمست درآمد از خرابات

زین پس من و دردی خرابات

ای مجلسیان راه خرابات کدام است

آبروی نیکنامان در خرابات آب جوست

به خرابات چه حاجت که یکی مست شود

خانه عشق در خراباتست

به خرابات دامن پرهیز

من خراباتیم و عاشق و دیوانه و مست

در کوی خرابات نباشد سر و سامان

چون خراباتی نباشد زاهدی

هرگز نبرده‌ام به خرابات عشق راه

گر پیر مناجات است ور رند خراباتی

مگر هم خرابات دیدم خراب

یکی در خراباتی افتاده مست

از صومعه رختم به خرابات برآرید

رختش همه در آب خرابات برآرید

ره به خرابات برد، عابد پرهیزگار

بس که خرابات شد، صومعهٔ صوف پوش

با خرابات آشناییم از خرد بیگانه‌ایم

مرا پیری خراباتی، جوابی داد مردانه

هر که با بدان نشیند اگر نیز طبیعت ایشان درو اثر نکند به طریقت ایشان متهم گردد و گر به خراباتی رود به نماز کردن منسوب شود به خمر خوردن.