خرابات

از نورسیدگان خرابات نیستیم

سرحلقهٔ رندان خرابات جهانیم

به خرابات نه از بهر نماز آمده‌ای

چندان که پا ز کوی خرابات می‌کشم

صحبت پیر خرابات جوان کرد مرا

مرا ز کوی خرابات، پای رفتن نیست

چون آمدی به کوی خرابات بی‌طلب

تا پیر خرابات به راهت نگرفته است

ادب پیر خرابات نگهداشتنی است

مرا ز پیر خرابات نکته‌ای یادست

در خرابات مغان بی عصمتی را راه نیست

نومید نیم از کرم پیر خرابات

از خود مرا برون بر، تا کی در این خرابات

عاقبت پیر خرابات ز بی‌پروایی

در خرابات تجرد می کنم چون عشق شیر

نیست صائب در خرابات مغان دریا دلی

در خراباتی که ما لنگر ز مستی کرده ایم

سربلندان خرابات مغان کوچک دلند

در خرابات از می دیرینه می یابیم ما

در خراباتی که هشیاری طمع داریم ما

همین بس حاصل ما در خرابات از تهیدستی

ز چشم بد خرابات مغان را حق نگه دارد!

در خرابات چه حاجت به مناجات من است

صائب از کوی خرابات به جایی نرود

سر به سر خشت خرابات مغان آیینه است

صحبت پیر خرابات بهار طرب است

اهل مسجد ز خرابات سیه مست ترند

در خرابات جنون نشو و نما یافته ام

صحبت پیر خرابات جوان کرد مرا

در خرابات مغان دیده من باز شده است

به آستان خرابات سرکشی مفروش

مرا ز کوی خرابات پای رفتن نیست

ز ساکنان خرابات شو که خلوت خم

مطرب بجاست راه خرابات سر کند

چندان که پا ز کوی خرابات می کشم

چون آمدی به کوی خرابات بی طلب

از نورسیدگان خرابات نیستیم

پرهیز نیست اهل خرابات را ز هم

لاف حکمت در خرابات مغان از بی تهی است

در خرابات محبت شیشه بی ظرف نیست

در خرابات محبت جام جم نامحرم است

در خراباتی که ما دریا کشان می می کشیم

در خرابات مغان هر شیشه ای را قلقلی است

در خرابات مغان از عدل پیر می فروش

در خرابات مغان صائب لب دعوی ببند

در خرابات مغان هر کس که دردی خواره نیست

به که صائب از خرابات فلک بیرون رویم

در خراباتی که خاک از جرعه خواری مست بود

در خرابات جهان چون آفتاب بی زوال

نیست بی روشندلی هرگز خرابات مغان

از خراباتی که صد قارون قلندر بازگشت

در خرابات مغان منزل نمی باید گرفت

گر کشد دل به خرابات مرا، معذورم

دارد از کوی خرابات مرا مستغنی

هر که چون پیر خرابات ز خوش مشربهاست

ساکن کوی خرابات مغان شو صائب

مرده رفتم به خرابات، مسیحا گشتم

در خرابات من آن باده پرستم صائب

در خرابات رضا نشو و نما یافته ام

در خرابات جهان معنی بیگانه اوست

در خرابات مغان آب حیات است سبیل

کشتی نوح، خراباتی طوفان شده است

ادب پیر خرابات نگهداشتنی است

صاف کن آینه و رو به خرابات گذار

در خرابات مغان شور و شری نیست که نیست

همت پیر خرابات بلند افتاده است

مرا ز پیر خرابات این سخن یادست

مرا ز پیر خرابات نکته ای یادست

جبین پیر خرابات بس که نورانی است

مشو ز پیر خرابات دور در هر حال

مرا ز کوی خرابات پای رفتن نیست

نخست پیر خرابات چون قلم قط زد

به سیر کوی خرابات بی کتاب نرفت

خاک من و سبو ز خرابات مشرب است

بیرون شدن ز کوی خرابات مشکل است

ساقی چه حاجت است خرابات عشق را؟

صائب برو به کوی خرابات فرش شو

آسوده ام که پیر خرابات چون سبو

شد بیخبری خضر ره کوی خرابات

از سوختگان نیست تهی کوی خرابات

تا پیر خرابات به راهت نگرفته است!

زنهار چو صید حرم از کوی خرابات

یکرنگ بود سال و مه کوی خرابات

همیشه عید باد در خرابات

هر کس شبی به کوی خرابات زنده داشت

در خراباتی که آید سینه گرمم به جوش

حکمت اندوزان عالم از خرابات جهان

شد خراباتی گل از روی گشاد خویشتن

در خرابات مغان بی عصمتی را راه نیست

تنگ ظرفی در خرابات مغان غماز نیست

از خرابات مغان هر چند صائب پا کشید

خرابات مغان خوش خاک عاشق پروری دارد

که در کوی خرابات است اگر هشیار می باشد

خرابات مغان پرجوش بود از شور من صائب

نه امروز از خرابات مغان مخمور می آیم

خرابات مغان را باده آشامی نمی ماند

خرابات است، هر حاجت که می خواهی تمنا کن

از ان معمور می باشد خرابات مغان صائب

به خرابات مغان راه عسس نتوان داد

رفتن از کوی خرابات مرا ممکن نیست

صائب از کوی خرابات چرا برگردد؟

آن که در کوی خرابات جوانها دارد

کشش دل به خرابات مرا راهنماست

نیست جز پیر خرابات عزیزی امروز

کشتی عقل، خراباتی این گرداب است