متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
سعدی · مواعظ

غزل ۴۷

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
خرما نتوان خوردن ازین خار که کشتیم
۲
دیبا نتوان کردن ازین پشم که رشتیم
۳
بر حرف معاصی خط عذری نکشیدیم
۴
پهلوی کبائر حسناتی ننوشتیم
۵
ما کشتهٔ نفسیم و بس آوخ که برآید
۶
از ما به قیامت که چرا نفس نکشتیم
۷
افسوس برین عمر گرانمایه که بگذشت
۸
ما از سر تقصیر و خطا درنگذشتیم
۹
دنیا که درو مرد خدا گل نسرشتست
۱۰
نامرد که ماییم چرا دل بسرشتیم
۱۱
ایشان چو ملخ در پس زانوی ریاضت
۱۲
ما مور میان بسته دوان بر در و دشتیم
۱۳
پیری و جوانی پی هم چون شب و روزند
۱۴
ما شب شد و روز آمد و بیدار نگشتیم
۱۵
واماندگی اندر پس دیوار طبیعت
۱۶
حیفست دریغا که در صلح بهشتیم
۱۷
چون مرغ برین کنگره تا کی بتوان خواند
۱۸
یک روز نگه کن که برین کنگره خشتیم
۱۹
ما را عجب ار پشت و پناهی بود آن روز
۲۰
کامروز کسی را نه پناهیم و نه پشتیم
۲۱
کر خواجه شفاعت نکند روز قیامت
۲۲
شاید که ز مشاطه نرنجیم که زشتیم
۲۳
باشد که عنایت برسد ورنه مپندار
۲۴
با این عمل دوزخیان کاهل بهشتیم
۲۵
سعدی مگر از خرمن اقبال بزرگان
۲۶
یک خوشه ببخشند که ما تخم نکشتیم
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.