متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
عطار · دیوان اشعار

غزل شمارهٔ ۱۲۹

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
تا گل از ابر آب حیوان یافت
۲
گرد خود صد هزار دستان یافت
۳
زره ابر گشت پیکان باز
۴
جوشن آب زخم پیکان یافت
۵
گل خندان چو برفکند نقاب
۶
ابر را زار زار گریان یافت
۷
چون صبا چاک کرد دامن گل
۸
نافهٔ مشک در گریبان یافت
۹
ای نگاری که هر که دید رخت
۱۰
از رخ جانفزای تو جان یافت
۱۱
به دل و جان تو را که جان و دلی
۱۲
هر که فرمان ببرد فرمان یافت
۱۳
می گلرنگ خور به موسم گل
۱۴
که گل تازه‌روی باران یافت
۱۵
می‌خور و شاد زی که خوشتر ازین
۱۶
یک نفس در دو کون نتوان یافت
۱۷
می به عطار ده به سرخی لعل
۱۸
که زمی جان چو در درخشان یافت
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.