متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
عطار · دیوان اشعار

غزل شمارهٔ ۱۶۱

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
هر شب دل پر خونم بر خاک درت افتد
۲
تا بو که چو روز آید بر وی گذرت افتد
۳
کار دو جهان من جاوید نکو گردد
۴
گر بر من سرگردان یک دم نظرت افتد
۵
از دست چو من عاشق دانی که چه برخیزد
۶
کاید به سر کویت در خاک درت افتد
۷
گر عاشق روی خود سرگشته همی خواهی
۸
حقا که اگر از من سرگشته‌ترت افتد
۹
این است گناه من کت دوست همی دارم
۱۰
خطی به گناه من درکش اگرت افتد
۱۱
دانم که بدت افتد زیرا که دلم بردی
۱۲
ور در تو رسد آهم از بد بترت افتد
۱۳
گر تو همه سیمرغی از آه دلم می‌ترس
۱۴
کاتش ز دلم ناگه در بال و پرت افتد
۱۵
خون جگرم خوردی وز خویش نپرسیدی
۱۶
آخر چکنی جانا گر بر جگرت افتد
۱۷
پا بر سر درویشان از کبر منه یارا
۱۸
در طشت فنا روزی بی تیغ سرت افتد
۱۹
بیچاره من مسکین در دست تو چون مومم
۲۰
بیچاره تو گر روزی مردی به سرت افتد
۲۱
هش دار که این ساعت طوطی خط سبزت
۲۲
می‌آید و می‌جوشد تا بر شکرت افتد
۲۳
گفتی شکری بخشم عطار سبک دل را
۲۴
این بر تو گران آید رایی دگرت افتد
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.