غزل شمارهٔ ۲۲۲
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
چو به خنده لب گشایی دو جهان شکر بگیرد
۲
به نظارهٔ جمالت همه تن شکر بگیرد
۳
قدری ز نور رویت به دو عالم ار در افتد
۴
همه عرصه‌های عالم به همان قدر بگیرد
۵
چو در آرزوی رویت نفسی ز دل برآرم
۶
ز دم فسردهٔ من نفس سحر بگیرد
۷
چه غم ره است این خود که دلم دمی درین ره
۸
نه غمی دگر گزیند نه رهی دگر بگیرد
۹
اگر از عتاب غیرت ره عاشقان بگیری
۱۰
ز سرشک عاشقانت همه رهگذر بگیرد
۱۱
ز پی تو جان عطار اگر امتحان کنندش
۱۲
به مدیح تو دو عالم به در و گهر بگیرد