حکایت احمد حنبل که پیش بشر حافی می‌رفت
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
احمد حنبل امام عصر بود
۲
شرح فضل او برون از حصر بود
۳
چون ز فکر و علم خالی آمدی
۴
زود پیش بشر حافی آمدی
۵
گر کسی در پیش بشرش یافتی
۶
در ملامت کردنش بشتافتی
۷
گفت آخر تو امام عالمی
۸
از تو داناتر نخیزد آدمی
۹
هرک می‌گوید سخن می‌نشنوی
۱۰
پیش این سر پا برهنه می‌دوی
۱۱
احمد حنبل چنین گفتی که من
۱۲
گوی بردم در احادیث و سنن
۱۳
علم من زو به بدانم نیک نیک
۱۴
او خدا را به زمن داند ولیک
۱۵
ای ز بی‌انصافی خود بی‌خبر
۱۶
یک زمان انصاف ره بینان نگر