متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
عطار · منطق‌الطیر

حکایت ابلهی که در آب افتاد و ریش بزرگش وبال او بود

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
داشت ریشی بس بزرگ آن ابلهی
۲
غرقه شد در آب دریا ناگهی
۳
دیدش از خشکی مگر مردی سره
۴
گفت از سر برفکن آن تو بره
۵
گفت نیست آن تو به ره، ریش منست
۶
نیست خود این ریش، تشویش منست
۷
گفت احسنت اینت ریش و اینت کار
۸
تو فروده اینت خواهد کشت زار
۹
ای چو بز از ریش خود شرمیت نه
۱۰
برگرفته ریش و آزرمیت نه
۱۱
تا ترا نفسی و شیطانی بود
۱۲
در تو فرعونی و هامانی بود
۱۳
پشم درکش همچو موسی کون را
۱۴
ریش گیر آنگاه این فرعون را
۱۵
ریش این فرعون گیر و سخت دار
۱۶
جنگ ریشاریش کن مردانه‌وار
۱۷
پای درنه، ترک ریش خویش گیر
۱۸
تا کیت زین ریش، ره در پیش گیر
۱۹
گرچه از ریشت به جز تشویش نیست
۲۰
یک دمت پروای ریش خویش نیست
۲۱
در ره دین آن بود فرزانه‌ای
۲۲
کو ندارد ریش خود را شانه‌ای
۲۳
خویش را از ریش خود آگه کند
۲۴
ریش را دستار خوان ره کند
۲۵
نه به جز خونابه آبی یابد او
۲۶
نه به جز از دل کبابی یابد او
۲۷
گر بود گازر، نبیند آفتاب
۲۸
ور بود دهقان، نیارد میغ آب
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.