غزل شمارهٔ ۱۲۹
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
چون دو زلفین تو کمند بود
۲
شاید ار دل اسیر بند بود
۳
گوییم صبر کن ز بهر خدا
۴
آخر این صبر نیز چند بود
۵
خواجه انصاف می بباید داد
۶
با چنین رخ چه جای پند بود
۷
سرو را کی رخ چو ماه بود
۸
ما را کی لب چو قند بود
۹
می ندانی که پست گردد زود
۱۰
هر کرا همت بلند بود
۱۱
هر که معشوقه‌ای چنین طلبد
۱۲
همه رنج و غمش پسند بود