غزل شمارهٔ ۳۷۲
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
آن جام لبالب کن و بردار مرا ده
۲
اندک تو خور ای ساقی و بسیار مرا ده
۳
هرکس که نیاید به خرابات و کند کبر
۴
او را بر خود بار مده بار مرا ده
۵
مسجد به تو بخشیدم میخانه مرا بخش
۶
تسبیح ترا دادم و زنار مرا ده
۷
ای آنکه سر رندی و قلاشی داری
۸
پس مرد منی دست دگر بار مرا ده
۹
ای زاهد ابدال چو کردار برد می
۱۰
سردی مکن آن بادهٔ کردار مرا ده