غزل شمارهٔ ۳۹۶
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
ای آنکه به دو لب سبب آب حیاتی
۲
جانرا به دو شکر ز غم هجر نباتی
۳
آرایش دینی تو و آسایش جانی
۴
انس دل و نور بصر و عین حیاتی
۵
از خوبی خود غیرت خوبان جهانی
۶
وز حسن و ملاحت صنم حور صفاتی
۷
از لطف در الفاظ بشر تحفهٔ وحیی
۸
وز حسن در انفاس ملک وصف صلاتی
۹
اوصاف جمال تو همه کس بنداند
۱۰
زیرا که تو توقیع رفیع‌الدرجاتی
۱۱
لولاک لما کنت امینی به حیاتی
۱۲
والعیش یهنی بک اذانت ثناتی