قصیدهٔ شمارهٔ ۱۱۹
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
ای بستهٔ خود کرده دل خلق به ناموس
۲
ز اندیشه تو را رفته به هر جانب جاسوس
۳
اثبات یقین تو به معقول چه سود است،
۴
چون نیست یقین نفی گمان تو به محسوس؟
۵
تا چند سخن گوئی از حق و حقیقت؟
۶
آب حیوان جوئی در چشمهٔ مطموس!
۷
گر رای تو کفر است مکن پیدا ایمان
۸
ور جای تو دیر است مزن پنهان ناقوس
۹
ای آنکه همه زرقی در فعل چو روباه،
۱۰
وی آنکه همه رنگی در وصف چو طاووس
۱۱
تا کی روی آخر ز پی حج به زیارت
۱۲
از طوس سوی مکه، وز مکه سوی طوس؟
۱۳
چون نیست ز کان علت مقصود، پس ای دوست
۱۴
چه مکه و چه کعبه و چه طوس و چه طرطوس