غزل شمارهٔ ۱۸۶
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
در خوشاب را لبت سخت خوش آب می‌دهد
۲
نرگس مست را خطت خوب سراب می‌دهد
۳
رشوه به چشم مست تو نرگس تازه می‌برد
۴
باژ به زلف شست تو عنبر ناب می‌دهد
۵
دیده پرآب کرده‌ای رو که به دست غمزه‌ات
۶
هندوی دیده تیغ را بهر تو آب می‌دهد
۷
طرفه‌تر آنکه طره‌ات سر ز خطت همی کشد
۸
پس به تکلف اندرو حسن تو تاب می‌دهد
۹
ور ز خطت برون نهم پای ز بهر گردنم
۱۰
هم‌سر زلف سرکشت تاب طناب می‌دهد
۱۱
بر سر کوی حسن تو پای دلم شکسته شد
۱۲
تا چو درنگ می‌کند جان به شتاب می‌دهد