متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
مسعود سعد سلمان · دیوان اشعار

قصیدهٔ شمارهٔ ۷

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
احوال جهان بادگیر، باد!
۲
وین قصه ز من یادگیر یاد
۳
چون طبع جهان باژگونه بود
۴
کردار همه باژگونه باد
۵
از روی عزیزی است بسته باز
۶
وز خاری باشد گشاده خاد
۷
بس زار که بگذاشتیم روز
۸
چون گرمگهش بود بامداد
۹
تیغی که همی آفتاب زد
۱۰
تیری که سمومش همی گشاد،
۱۱
بر تارک و بر سینه زد همی
۱۲
اندر جگر و دیده اوفتاد
۱۳
در حوض و بیابانش چشم و گوش
۱۴
مانده به شگفتی از آب و باد
۱۵
دیوانه و شوریده باد بود
۱۶
زنجیر همی آب را نهاد
۱۷
این چرخ چنین است، بی‌خلاف
۱۸
داند که چنین آمدش نهاد
۱۹
زین چرخ بنالم به پیش آن
۲۰
کز چرخ به همت دهدم داد
۲۱
منصور سعید آن که در هنر
۲۲
از مادر دانش چو او نزاد
۲۳
او بنده و شاگرد ملک بود
۲۴
تا گشت خداوند و اوستاد
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.