غزل شمارهٔ ۱۳۶
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
دوش آنکه همه جهان ما بود
۲
آراسته میهمان ما بود
۳
سوگند به جان ما همی خورد
۴
گر چند بلای جان ما بود
۵
بودش همه خرمی و خوبی
۶
شکر ایزد را که آن ما بود
۷
از طالع سعد ما براند
۸
فالی که نه در گمان ما بود
۹
بنشست میان ما و برخاست
۱۰
آزار که در میان ما بود