متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
اوحدی · دیوان اشعار

غزل شمارهٔ ۲۱۳

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
زلف را تاب دام و خم برزد
۲
همه کار مرا بهم برزد
۳
دفتر دوستان خود می‌خواند
۴
به سر نام من قلم برزد
۵
صورت ماه را رقم بستر
۶
آنکه این چهره را رقم برزد
۷
آتشی کندرین دل از غم اوست
۸
به سر شعلهای غم برزد
۹
گلبن وصل او به طالع من
۱۰
سر به سر غنچهٔ ستم برزد
۱۱
شد ز چشم ترم به خشم، چو دید
۱۲
لب خشک مرا، که نم برزد
۱۳
آه کردم ز درد عشقش و گفت:
۱۴
اوحدی را ببین، که دم برزد
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.