متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
اوحدی · دیوان اشعار

غزل شمارهٔ ۲۲۱

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
با زلف او مردانگی باد صبا را می‌رسد
۲
وز روی او دیوانگی زلف دو تا را می‌رسد
۳
هست از میان او کمر بر هیچ، آری در جهان
۴
بر خوردن از سیمین برش بند قبا را می‌رسد
۵
با دشمنان هم خانگی زآن دوست میزیبد نکو
۶
از دوستان بیگانگی آن آشنا را می‌رسد
۷
گر تیره طبعی دور گشت از مجلس ما، گو: برو
۸
کین رندی و دردی کشی اهل صفا را می‌رسد
۹
آنرا که هست از عشق او رخ در سلامت بعد ازین
۱۰
گو: نام عشق او مبر، کین شیوه ما را می‌رسد
۱۱
ما را بکشت آن بی‌وفا، بی‌موجب و ما شادمان
۱۲
بی‌موجبی عاشق کشی آن بی‌وفا را می‌رسد
۱۳
گر اوحدی از نیستی در عشق او دم میزند
۱۴
ما نیستانیم، ای پسر، هستی خدا را می‌رسد
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.