غزل شمارهٔ ۸۱۶
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
ای دل پر هوش ما با همه فرزانگی
۲
شد ز غم آن پری فاش به دیوانگی
۳
ما چو خراباتییم گر ننشیند رواست
۴
پیش خراباتیان آن صنم خانگی
۵
ای که به نخجیر ما ساخته‌ای دام زلف
۶
دام چه حاجت؟ که کرد خال رخت دانگی
۷
دل بر شمع رخت راه نمی‌یافت هیچ
۸
چشم توپروانه‌ایش داد به پروانگی
۹
آینهٔ روی تو، تا که بدید آفتاب
۱۰
جز به مدارا نکرد زلف ترا شانگی
۱۱
تا تو مرا ساختی با رخ خویش آشنا
۱۲
با دگرانم فزود وحشت و بیگانگی
۱۳
اوحدی آن مرد نیست کز تو به کامی رسد
۱۴
گر چه بکار آوری غایت مردانگی