متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
خواجوی کرمانی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۲

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
رام را گر برگ گل باشد نبیند ویس را
۲
ور سلیمان ملک خواهد ننگرد بلقیس را
۳
زندهٔ جاوید گردد کشته شمشیر عشق
۴
زانکه از کشتن بقا حاصل شود جرجیس را
۵
جان بده تا محرم خلوتگه جانان شوی
۶
تا نمیرد کی به جنت ره دهند ادریس را
۷
گرنه در هر جوهری از عشق بودی شمه‌ئی
۸
کی کشش بودی به آهن سنگ مغناطیس را
۹
همچو خورشید ار برآید ماه بی مهرم ببام
۱۰
مهر بفزاید ز ماه طلعتش برجیس را
۱۱
دامن محمل براندازی مه محمل نشین
۱۲
یا بگو با ساربان تا بازدارد عیس را
۱۳
چون بتلبیسم بدام آوردی اکنون چاره نیست
۱۴
بگذر از تزویر و بگذار ای پسر تلبیس را
۱۵
تا نپنداری که گویم لاله چون رخسار تست
۱۶
کی به گل نسبت کند رامین جمال ویس را
۱۷
خواجو ار در بزم خوبان از می یاقوت رنگ
۱۸
کاس را خواهی که پر باشد تهی کن کیس را
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.