متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
خواجوی کرمانی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۷

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
ساقیا وقت صبوح آمد بیار آن جام را
۲
می پرستانیم در ده بادهٔ گلفام را
۳
زاهدانرا چون ز منظوری نهانی چاره نیست
۴
پس نشاید عیبت کردن رند درد آشام را
۵
احتراز از عشق میکردم ولی بیحاصلست
۶
هر که از اول تصور میکند فرجام را
۷
من ببوی دانهٔ خالش بدام افتاده‌ام
۸
گر چه صید نیکوان دولت شمارد دام را
۹
هر که او را ذره‌ئی با ماهرویان مهر نیست
۱۰
بر چنین عامی فضیلت می‌نهند انعام را
۱۱
شام را از صبح صادق باز نشناسم ز شوق
۱۲
چون مهم پرچین کند برصبح صادق شام را
۱۳
گر بدینسان بر در بتخانهٔ چین بگذرد
۱۴
بت‌پرستان پیش رویش بشکنند اصنام را
۱۵
بر گدایان حکم کشتن هست سلطانرا ولیک
۱۶
هم بلطف عام او امید باشد عام را
۱۷
چون به هر معنی که بینی تکیه بر ایام نیست
۱۸
حیف باشد خواجو ار ضایع کنی ایام را
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.