متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
خواجوی کرمانی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۹

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
مگذر ای یار و درین واقعه مگذار مرا
۲
چون شدم صید تو بر گیر و نگهدار مرا
۳
اگرم زار کشی می‌کش و بیزار مشو
۴
زاریم بین و ازین بیش میازار مرا
۵
چون در افتاده‌ام از پای و ندارم سر خویش
۶
دست من گیر و دل خسته بدست آر مرا
۷
بی گل روی تو بس خار که در پای منست
۸
کیست کز پای برون آورد این خار مرا
۹
برو ای بلبل شوریده که بی گلروئی
۱۰
نکشد گوشهٔ خاطر سوی گلزار مرا
۱۱
هر که خواهد که بیک جرعه مرا دریابد
۱۲
گو طلب کن بدر خانهٔ خمار مرا
۱۳
تا شوم فاش بدیوانگی و سرمستی
۱۴
مست وآشفته برآرید ببازار مرا
۱۵
چند پندم دهی ای زاهد و وعظم گوئی
۱۶
دلق و تسبیح ترا خرقه و زنار مرا
۱۷
ز استانم ز چه بیرون فکنی چون خواجو
۱۸
خاک را هم ز سرم بگذر و بگذار مرا
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.