متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
خواجوی کرمانی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۶۳

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
بسکه مرغ سحری در غم گلزار بسوخت
۲
جگر لاله بر آن دلشدهٔ زار بسوخت
۳
حبذا شمع که از آتش دل چون مجنون
۴
در هوای رخ لیلی به شب تار بسوخت
۵
دیشب آن رند که در حلقهٔ خماران بود
۶
بزد آهی و در خانهٔ خمار بسوخت
۷
ایکه از سر انا الحق خبری یافته‌ئی
۸
چه شوی منکر منصور که بر دار بسوخت
۹
تو که احوال دل سوختگان میدانی
۱۰
مکن انکار کسی کز غم اینکار بسوخت
۱۱
صبر بسیار مفرمای من سوخته را
۱۲
که دل ریشم ازین صبر جگر خوار بسوخت
۱۳
زان مفرح که جگرسوختگان را سازد
۱۴
قدحی ده که دل خستهٔ بیمار بسوخت
۱۵
داروی درد دل اکنون ز که جویم که طبیب
۱۶
دل بیمار مرا در غم تیمار بسوخت
۱۷
تاری از زلف تو افتاد به چین وز غیرت
۱۸
خون دل در جگر نافهٔ تاتار بسوخت
۱۹
بلبل سوخته دل را که دم از گل میزد
۲۰
آتش عشق بزد شعله و چون خار بسوخت
۲۱
اگر از هستی خواجو اثری باقی بود
۲۲
این دم از آتش عشق تو بیکبار بسوخت
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.