متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
خواجوی کرمانی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۲۲

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
شعاع چشمهٔ مهر از فروغ رخسارست
۲
شراب نوشگوار از لب شکر بارست
۳
کمند عنبری از چنین زلف دلبندست
۴
فروغ مشتری از عکس روی دلدارست
۵
نوای نغمه مرغ از سرود رود زنست
۶
شمیم باغ بهشت از نسیم گلزارست
۷
چه منزلست مگر بوستان فردوسست
۸
چه قافله‌ست مگر کاروان تاتارست
۹
چه لعبتست که از مهر ماه رخسارش
۱۰
چو تار طره او روز من شب تارست
۱۱
بسرسری سر زلفش کجا بدست آید
۱۲
چو سر ز دست برون شد چه جای دستارست
۱۳
تو یوسفی که فدای تو باد جان عزیز
۱۴
بیا که جان عزیز منت خریدارست
۱۵
بنقش روی تو هر آدمی که دل ندهد
۱۶
من آدمیش نگویم که نقش دیوارست
۱۷
چو چشم مست ترا عین فتنه می‌بینم
۱۸
چگونه چشم تو در خواب و فتنه بیدارست
۱۹
درون کعبه عبادت چه سود خواجو را
۲۰
که او ملازم دردی کشان خمارست
۲۱
عجب مدار ز انفاس عنبرآمیزش
۲۲
که آن شمامه ئی از طبله‌های عطارست
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.