غزل شمارهٔ ۱۲۵
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
سحر بگوش صبوحی کشان باده‌پرست
۲
خروش بلبله خوشتر زبانک بلبل مست
۳
مرا اگر نبود کام جان وعمر دراز
۴
چه باک چون لب جانبخش و زلف جانان هست
۵
اگر روم بدود اشک و دامنم گیرد
۶
که از کمند محبت کجا توانی جست
۷
امام ما مگر از نرگس تو رخصت یافت
۸
چنین که مست بمحراب می‌رود پیوست
۹
ز بسکه در رمضان سخت گفت عالم شهر
۱۰
چو آبگینه دل نازک قدح بشکست
۱۱
چگونه از رجام شراب برخیزد
۱۲
کسی که در صف رندان دردنوش نشست
۱۳
بمحشرم ز لحد بی خبر برانگیزند
۱۴
بدین صفت که شدم بیخود از شراب الست
۱۵
عجب نباشد اگر آب رخ بباد رود
۱۶
مرا که باد بدستست و دل برفت از دست
۱۷
کنون ورع نتوان بست صورت از خواجو
۱۸
که باز بر سر پیمانه رفت و پیمان بست