متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
خواجوی کرمانی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۳۳

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
فروغ عارض او یا سپیده سحرست
۲
که رشک طلعت خورشید و طیرهٔ قمرست
۳
لطیفه‌ئیست جمالش که از لطافت و حسن
۴
ز هر چه عقل تصور کند لطیف‌ترست
۵
برون ز نرگس پرخواب و روی چون خور دوست
۶
گمان مبر که مرا آرزوی خواب و خورست
۷
ز هر که از رخ زیبای او خبر پرسم
۸
چونیک بنگرم آنهم ز شوق بیخبرست
۹
اگر چه مایهٔ خوبی لطافتست ولیک
۱۰
ترا ورای لطافت لطیفهٔ دگرست
۱۱
بدین صفت زتکبر بدوستان مگذر
۱۲
اگر چه عمر عزیزی و عمر بر گذرست
۱۳
بهر کجا که نظر می‌کنم ز غایت شوق
۱۴
خیال روی توام ایستاده در نظرست
۱۵
اگر تو شور کنی من ترش نخواهم شد
۱۶
که تلخ از آن لب شیرین مقابل شکرست
۱۷
ز بی زریست که آب رخم رود بر باد
۱۸
اگر چه کار رخ از سیم اشک همچو زرست
۱۹
مرا هر آینه لازم بود جلای وطن
۲۰
چرا که مصلحت کار بیدلان سفرست
۲۱
ز بحر شعر مر او را بسی غنیمتهاست
۲۲
که از لطافت خواجو سفینه پرگهرست
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.