متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
خواجوی کرمانی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۳۹

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
از لعل آبدار تو نعلم برآتشست
۲
زان رو دلم چو زلف سیاهت مشوشست
۳
دیشب بخواب زلف خوشت را کشیده‌ام
۴
زانم هنوز رشتهٔ جان در کشاکشست
۵
هر لحظه دل به حلقهٔ زلفت کشد مرا
۶
یا رب کمند زلف سیاهت چه دلکشست
۷
چون لعل آبدار تو از روی دلبری
۸
آبیست عارض تو که در عین آتشست
۹
ساقی بده ز جام جم ارباب شوق را
۱۰
آن می که در پیاله چو خون سیاوشست
۱۱
گر بگذرد ز جوشن جانم عجب مدار
۱۲
پیکان غمزهٔ تو که چون تیر آرشست
۱۳
تا نقش بست روی ترا نقش بند صنع
۱۴
در چشم من خیال جمالت منقشست
۱۵
آن مشک سوده یا خط مشکین دلبرست
۱۶
وان آفتاب یا رخ زیبای مهوشست
۱۷
خواجو اگر چه روضهٔ خلدست بوستان
۱۸
گلزار و بوستان برخ دوستان خوشست
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.