متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
خواجوی کرمانی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۴۷

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
خطر بادیهٔ عشق تو بیش از پیشست
۲
این چه دامست که دور از تو مرا در پیشست
۳
ایکه درمان جگر سوختگان می‌سازی
۴
مرهمی بردل ما نه که بغایت ریشست
۵
دیده هر چند بر آتش زند آبم لیکن
۶
حدت آتش سودای تو از حد بیشست
۷
باده می‌نوشم و خون از جگرم می‌جوشد
۸
زانکه بی لعل توام باده نوشین نیشست
۹
عاشق اندیشهٔ دوری نتواند کردن
۱۰
دوربینی صفت عاقل دور اندیشست
۱۱
گر مراد دل درویش برآری چه شود
۱۲
زانکه سلطان بر صاحب‌نظران درویشست
۱۳
آشنایان همه بیگانه شدند از خواجو
۱۴
لیکن او را همه این محنت و درد از خویشست
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.