متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
خواجوی کرمانی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۴۹

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
ای بر عذار مهوشت آن زلف پرشکست
۲
چون زنگئی گرفته بشب مشعلی بدست
۳
وی طاق آسمانی محراب ابرویت
۴
پیوسته گشته خوابگه جادوان مست
۵
همچون بلال برلب کوثر نشسته است
۶
خال لب تو گر چه سیاهیست بت پرست
۷
بنشستی و فغان ز دل ریش من بخاست
۸
قامت بلند و دستهٔ ریحان تازه پست
۹
مشنو که از تو هست گزیرم چرا که نیست
۱۰
یا نیست از تو محنت و رنجم چرا که هست
۱۱
سروی براستی چو تو از بوستان نخاست
۱۲
برخاستی و نیش غمم در جگر نشست
۱۳
صد دل شکار آهوی صیاد شیرگیر
۱۴
صد جان اسیر عنبر عنبرفشان مست
۱۵
مخمور سر ز خاک برآرد بروز حشر
۱۶
مستی که گشت بیخبر از بادهٔ الست
۱۷
نگشاد چشم دولت خواجو بهیچ روی
۱۸
تا دل برآن کمند گره در گره نبست
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.