متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
خواجوی کرمانی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۸۷

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
نفسی همدم ما باش که عالم نفسیست
۲
کان کسی نیست که هرلحظه دلش پیش کسیست
۳
تو کجا صید من سوخته خرمن باشی
۴
که شنیدست عقابی که شکار مگسیست
۵
نه من دلشده دارم هوس رویت و بس
۶
هر کرا هست سری در سر او هم هوسیست
۷
از دل ما نشود یاد تو خالی نفسی
۸
حاصل از عمر گرانمایهٔ ما خود نفسیست
۹
تو نه آنی که شوی یک نفس از چشمم دور
۱۰
کانکه او هر نفسی بر سر آبیست خسیست
۱۱
دمبدم محترز از سیل سرشکم می‌باش
۱۲
زانکه هر قطره‌ئی از چشمهٔ چشمم ارسیست
۱۳
چون گرفتار توام دام دگر حاجت نیست
۱۴
چه روی در پی مرغی که اسیر قفسیست
۱۵
بت محمول مرا خواب ندانم چون برد
۱۶
زانکه در هر طرفش ناله و بانگ جرسیست
۱۷
کمترین بنده درگاه تو گفتم خواجوست
۱۸
گفت گو بگذر از این در که مرا بنده یکیست
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.