غزل شمارهٔ ۳۴۴
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
که می‌رود که پیامم به شهریار رساند
۲
حدیث بندهٔ مخلص بشهریار رساند
۳
درود دیدهٔ گوهر نثار لعل فشانم
۴
بدان عقیق گهر پوش آبدار رساند
۵
دعا و خدمت میخوارگان بوقت صبوحی
۶
بدان دو نرگس میگون پرخمار رساند
۷
ز راه لطف به جز باد نوبهار که باشد
۸
که حال بلبل بیدل بنوبهار رساند
۹
اگر بنامه غم روزگار باز نمایم
۱۰
کسی که نامه رساند بروزگار رساند
۱۱
هوا گرفتم و جانرا بدست آه سپردم
۱۲
ببوی آنکه چو بادش بدان دیار رساند
۱۳
تنم ز ضعف چنان شد که بادش ار برباید
۱۴
بیک نفس بسر کوی آن نگار رساند
۱۵
ولی بمنزل یاران نسیم باد بهاران
۱۶
گمان مبر که ز خاکم به جز غبار رساند
۱۷
مگر برید صبا اشتیاق نامهٔ خواجو
۱۸
بکوی یار کند منزل و بیار رساند