غزل شمارهٔ ۴۹۰
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
چو هست قرب حقیقی چه غم ز بعد مزار
۲
نظر بقربت یارست نی بقرب دیار
۳
چو زائران حرم را وصال روحانیست
۴
تفاوتی نکند از دنو و بعد مزار
۵
رسید عمر بپایان و داستان فراق
۶
ز حد گذشت و بپایان نمی‌رسد طومار
۷
بباغ بلبل خوش نغمه سحر خوان بین
۸
که روز و شب سبق عشق می‌کند تکرار
۹
بیا که حلقه نشینان بزمگاه الست
۱۰
زدند بر در دل حلقهٔ در خمار
۱۱
بکش جفای رقیب ار حبیب می‌خواهی
۱۲
کنار گل نبری گر کنی کناره ز خار
۱۳
چه هجر و وصل مساویست در حقیقت عشق
۱۴
اگر ز هجر بسوزی بساز و وصل انگار
۱۵
درست قلب من ار شد شکسته باکی نیست
۱۶
بحکم آنکه روان می‌رود درین بازار
۱۷
بروی خوب وی آنکس نظر کند خواجو
۱۸
که پشت بر دو جهان کرد و روی بر دیوار