غزل شمارهٔ ۶۹۶
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
گر شدیم از کویت ای ترک ختا باز آمدیم
۲
ور خطائی رفت از آن بازآ که ما باز آمدیم
۳
گر تو صادق نامدی در مهر ما مانند صبح
۴
ما بمهرت از ره صدق و صفا باز آمدیم
۵
تیهوی بی بال و پر بودیم دور از آشیان
۶
شاهبازی تیز پر گشتیم تا بازآمدیم
۷
گرچه کی باز آید آن مرغی که بیرون شد ز دام
۸
ما بعشق دام آن زلف دوتا باز آمدیم
۹
ای طبیب درد دلها این دل مجروح را
۱۰
مرهمی نه چون بامید دوا باز آمدیم
۱۱
بعد ازین گر باده در عالم نباشد گو مباش
۱۲
زانکه با لعلت ز جام جانفزا باز آمدیم
۱۳
گر ز بستان بینوا رفتیم یک چندی کنون
۱۴
چون گل و بلبل بصد برگ و نوا باز آمدیم
۱۵
ور خطائی رفت کان گیسوی عنبر بیز را
۱۶
مشک چین خواندیم و اکنون از خطا باز آمدیم
۱۷
خاک کرمان باز خواجو را بدین جانب فکند
۱۸
تا نپنداری که از باد هوا باز آمدیم