غزل شمارهٔ ۱۶۱
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
ز گل فزود مرا خارخار خندهٔ تو
۲
که نیست خندهٔ گل در شمار خندهٔ تو
۳
مرا ز سیر گلستان نصیب خمیازه است
۴
که نشکند قدح گل، خمار خندهٔ تو
۵
شده است گل عبث از برگ سر بسر ناخن
۶
گرهگشایی دلهاست کار خندهٔ تو
۷
گشود لب به شکر خنده غنچهٔ تصویر
۸
نشد که گل کند از لب، بهار خندهٔ تو
۹
در آی از درم ای صبح آرزومندان
۱۰
که سوخت شمع من از انتظار خندهٔ تو
۱۱
دهان غنچه به لب مهر دارد از شبنم
۱۲
ز بس خجل شده در روزگار خندهٔ تو