غزل شمارهٔ ۱۷۶
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
حجاب جسم را از پیش جان بردار ای ساقی
۲
مرا مگذار زیر این کهن دیوار ای ساقی
۳
به یک رطل گران بردار بار هستی از دوشم
۴
من افتاده را مگذار زیر بار ای ساقی
۵
به راهی می‌رود هر تاری از زلف حواس من
۶
مرا شیرازه کن از موج می زنهار ای ساقی
۷
چرا از غیرت مذهب بود کم غیرت مشرب؟
۸
مرا در حلقهٔ اهل ریا مگذار ای ساقی
۹
چراغ طور در فانوس مستوری نمی‌گنجد
۱۰
برون آور مرا از پردهٔ پندار ای ساقی
۱۱
شراب آشتی‌انگیز مشرب را به دور آور
۱۲
بده تسبیح را پیوند با زنار ای ساقی
۱۳
ادیب شرع می‌خواهد به زورم توبه فرماید
۱۴
به حال خود من شوریده را مگذار ای ساقی
۱۵
ز انصاف و مروت نیست در عهد تو روشنگر
۱۶
زند آیینهٔ من غوطه در زنگار ای ساقی
۱۷
به شکر این که داری شیشه‌ها پر بادهٔ وحدت
۱۸
به حال خویش صائب را چنین مگذار ای ساقی