متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
حافظ · غزلیات

غزل شمارهٔ ۳

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را
۲
به خال هندویش بخشم سمرقند و بخارا را
۳
بده ساقی می باقی که در جنت نخواهی یافت
۴
کنار آب رکن آباد و گلگشت مصلا را
۵
فغان کاین لولیان شوخ شیرین کار شهرآشوب
۶
چنان بردند صبر از دل که ترکان خوان یغما را
۷
ز عشق ناتمام ما جمال یار مستغنی است
۸
به آب و رنگ و خال و خط چه حاجت روی زیبا را
۹
من از آن حسن روزافزون که یوسف داشت دانستم
۱۰
که عشق از پرده عصمت برون آرد زلیخا را
۱۱
اگر دشنام فرمایی و گر نفرین دعا گویم
۱۲
جواب تلخ می‌زیبد لب لعل شکرخا را
۱۳
نصیحت گوش کن جانا که از جان دوست‌تر دارند
۱۴
جوانان سعادتمند پند پیر دانا را
۱۵
حدیث از مطرب و می گو و راز دهر کمتر جو
۱۶
که کس نگشود و نگشاید به حکمت این معما را
۱۷
غزل گفتی و در سفتی بیا و خوش بخوان حافظ
۱۸
که بر نظم تو افشاند فلک عقد ثریا را
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.