متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
محتشم کاشانی · دیوان اشعار

غزل شمارهٔ ۶

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
کسی ز روی چنان منع چون کند ما را
۲
خدا برای چه داده است چشم بینا را
۳
نشان ز عالم آوارگی نبود هنوز
۴
که ساخت عشق تو آوارهٔ جهان ما را
۵
درون پرده ازین بیشتر مباش ای گل
۶
که نیست برگ و نوا بلبلا، شیدا را
۷
هزار سلسله مو در پیت به خاک افتد
۸
چو برقفا فکنی موی عنبر آسا را
۹
برای جلوه چو نخل تو را دهد حرکت
۱۰
جسد به رعشه درآرد هزار رعنا را
۱۱
به آن تکلم شیرین گهی که جان بخشی
۱۲
به دم زدن نگذارد کسی مسیحا را
۱۳
به جز وفای تو درد مرا دوائی نیست
۱۴
خدا دوا کند این درد بی‌دوا ما را
۱۵
ز غمزه دان گنه چشم بی‌گنه کش خویش
۱۶
که تیغ می‌دهد این ترک بی‌محابا را
۱۷
بهر زه لب مگشا پیش کس که نگشائی
۱۸
زبان محتشم هرزه گوی رسوا را
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.