متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
محتشم کاشانی · دیوان اشعار

غزل شمارهٔ ۲۴

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
جان بر لب و ز یار هزار آرزو مرا
۲
بگذار ای طبیب زمانی باو مرا
۳
زین تب چنان ره نفسم تنگ شد که هیچ
۴
جز آب تیغ او نرود در گلو مرا
۵
آن بلبلم که جلوهٔ آتش گل من است
۶
در دام آرزو نکشد رنگ و بو مرا
۷
از طره دو تا به دو زنجیر بسته است
۸
چون شیر وحشی آن بت زنجیر مو مرا
۹
خوی بد است مائدهٔ حسن را نمک
۱۰
زین جاست حرص دیدن آن تندخو مرا
۱۱
ذرات من ز مهر تو خالی نمی‌شوند
۱۲
گر ذره ذره میکنی ای فتنه‌جو مرا
۱۳
در عاشقی مرا چه گنه کافریدگار
۱۴
خود آفریده عاشق روی نکو مرا
۱۵
اقبال محتشم که چو طبعش بلند بود
۱۶
افراخت سر به سجدهٔ آن خاک کو مرا
۱۷
تا آمدم به سجدهٔ سلمان جابری
۱۸
ناید به کس دگر سر همت فرو مرا
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.