غزل شمارهٔ ۹۶
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
مدعی که آتش اعراض فروزندهٔ توست
۲
مدعای دل او سوختن بندهٔ توست
۳
گر کنی پرسش و بی جرم بود چون باشد
۴
تهمت آلود گنه کاین همه شرمندهٔ توست
۵
آن که افکنده به همت دو جهان را ز نظر
۶
این گمان می‌کندش کز نظر افکندهٔ توست
۷
کم مبادا که طراوت ده باغ طربست
۸
گریهٔ بنده که آب چمن خندهٔ توست
۹
محتشم کز چمن وصل تواش رانده فلک
۱۰
بندهٔ ریشهٔ امید ز دل کندهٔ توست