غزل شمارهٔ ۳۱۳
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
ز عنبر آتش حسنت نکرده دود هنوز
۲
محل رخ ز می افروختن نبود هنوز
۳
به گرد مشگ نیالوده دامن رخسار
۴
به باده بود لب آلودن تو زود هنوز
۵
که شد به می سبب آلایش وجود تو را
۶
نیامده گنهی از تو در وجود هنوز
۷
نموده رشحه‌کشیها نهالت از می ناب
۸
نکرده در چمن سرکشی نمود هنوز
۹
لبت که دوش برو کاسه بوسه زده است
۱۰
بود بدیدهٔ باریک بین کبود هنوز
۱۱
ز پند محتشم افسوس کز طبیعت تو
۱۲
که کاست نشاء ذوق می و فزود هنوز