غزل شمارهٔ ۳۶۷
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
دهد اگرچه برون در بی‌شمار صدف
۲
تو آن دری که برون ناید از هزار صدف
۳
برای چون تو دری شاید ای چکیدهٔ صنع
۴
اگر دهان بگشاید هزار بار صدف
۵
عجب که تا به قیامت محیط هستی را
۶
گران شود به چنین در شاهوار صدف
۷
توان گرفت بزر ز احترام گوشی را
۸
که در راز تو را باشد ای نگار صدف
۹
شدست معتبر از خلعت تو مادر دهر
۱۰
بلی ز پرتو در دارد اعتبار صدف
۱۱
به جنبش آمده تا بحر هستی از اثرش
۱۲
چنین دری نفکنده است برکنار صدف
۱۳
به عهد محتشم از عقد نظم گوش جهان
۱۴
چنان پر است که از در شاهوار صدف