متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
حافظ · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۱۷

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
دل ما به دور رویت ز چمن فراغ دارد
۲
که چو سرو پایبند است و چو لاله داغ دارد
۳
سر ما فرونیاید به کمان ابروی کس
۴
که درون گوشه گیران ز جهان فراغ دارد
۵
ز بنفشه تاب دارم که ز زلف او زند دم
۶
تو سیاه کم بها بین که چه در دماغ دارد
۷
به چمن خرام و بنگر بر تخت گل که لاله
۸
به ندیم شاه ماند که به کف ایاغ دارد
۹
شب ظلمت و بیابان به کجا توان رسیدن
۱۰
مگر آن که شمع رویت به رهم چراغ دارد
۱۱
من و شمع صبحگاهی سزد ار به هم بگرییم
۱۲
که بسوختیم و از ما بت ما فراغ دارد
۱۳
سزدم چو ابر بهمن که بر این چمن بگریم
۱۴
طرب آشیان بلبل بنگر که زاغ دارد
۱۵
سر درس عشق دارد دل دردمند حافظ
۱۶
که نه خاطر تماشا نه هوای باغ دارد
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.