متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
شیخ بهایی · دیوان اشعار

غزل شمارهٔ ۲۰

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
مقصود و مراد کون دیدیم
۲
میدان هوس، به پی دویدیم
۳
هر پایه کزان بلندتر بود
۴
از بخشش حق، بدان رسیدیم
۵
چون بوقلمون، به صد طریقت
۶
بر اوج هوای دل، تپیدیم
۷
رخ بر رخ دلبران نهادیم
۸
لحن خوش مطربان شنیدیم
۹
در باغ جمال ماهرویان
۱۰
ریحان و گل و بنفشه چیدیم
۱۱
چون ملک بقا نشد میسر
۱۲
زان جمله، طمع از آن بریدیم
۱۳
وز دانهٔ شغل باز جستیم
۱۴
وز دام عمل، برون جهیدیم
۱۵
رفتیم به کعبهٔ مبارک
۱۶
در حضرت مصطفی رسیدیم
۱۷
جستیم هزار گونه تدبیر
۱۸
تا تیغ اجل، سپر ندیدیم
۱۹
کردیم به جان و دل تلافی
۲۰
چون دعوت «ارجعی» شنیدیم
۲۱
بیهوده صداع خود ندادیم
۲۲
تسلیم شدیم و وارهیدیم
۲۳
باشد که چه بعد ما عزیزی
۲۴
گوید چه به مشهدش رسیدیم:
۲۵
ایام وفا نکرد با کس
۲۶
در گنبد او نوشته دیدیم
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.