متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
فروغی بسطامی · دیوان اشعار

غزل شمارهٔ ۱۴۷

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
تا دلم در خم آن زلف سیه‌نام افتاد
۲
چون غریبی است که در کشمکش شام افتاد
۳
سر ناکامی دل باختگان دانستم
۴
تا مرا کار بدان دلبر خودکام افتاد
۵
چه کنم گر نکنم پیروی باد صبا
۶
که میان من و او کار به پیغام افتاد
۷
نظر از روشنی شمس و قمر پوشیدم
۸
تا نگاهش به من تیره سرانجام افتاد
۹
همه از فتنهٔ ایام ز پا افتادند
۱۰
فتنهٔ چشم سیاهش پی ایام افتاد
۱۱
آن که هرگز قدمی از پی ناموس نرفت
۱۲
بر سر کوی خرابات نکونام افتاد
۱۳
این همه باده که مستان سبو کش زده‌اند
۱۴
جرعه‌اش بود که از لعل تو در جام افتاد
۱۵
ریخت تا دام سر زلف تو بر دانهٔ خال
۱۶
می‌خورم حسرت مرغی که در این دام افتاد
۱۷
میگساری که لب و چشم تو بیند، داند
۱۸
که چرا از نظرم شکر و بادام افتاد
۱۹
نامه گر سوخت ز تحریر فروغی نه عجب
۲۰
که ز تفسیر غمت شعله در اقلام افتاد
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

نیازمند بازبینی
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۱ نیازمند تصمیم۱ موجودیت مرتبط

پیش‌نویس‌ها و پیشنهادها

هنوز واقعیت تأییدشده نیستند
پیشنهادیبه‌کارگیری نماد

می و جام

پیشنهاد واژگانی؛ سرنخ پژوهشهم‌خوانی واژه، اثبات معنا یا نقش ادبی نیست؛ متن را بررسی کنید.ارجاع در سطح شعر است؛ بیت دقیق ثبت نشده است.

به‌کارگیری نماد ← می و جام

Matched curated alias: می; editorial status: suggested

۱ شاهد متنی
بیت دقیق و نقل‌قول در این رکورد ثبت نشده؛ ارجاع فعلی فقط به شعر است.
۰ بیت · رابطهٔ منتقل‌شده
Vira

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.