متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
حافظ · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۹۲

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
سرو چمان من چرا میل چمن نمی‌کند
۲
همدم گل نمی‌شود یاد سمن نمی‌کند
۳
دی گله‌ای ز طره‌اش کردم و از سر فسوس
۴
گفت که این سیاه کج گوش به من نمی‌کند
۵
تا دل هرزه گرد من رفت به چین زلف او
۶
زان سفر دراز خود عزم وطن نمی‌کند
۷
پیش کمان ابرویش لابه همی‌کنم ولی
۸
گوش کشیده است از آن گوش به من نمی‌کند
۹
با همه عطف دامنت آیدم از صبا عجب
۱۰
کز گذر تو خاک را مشک ختن نمی‌کند
۱۱
چون ز نسیم می‌شود زلف بنفشه پرشکن
۱۲
وه که دلم چه یاد از آن عهدشکن نمی‌کند
۱۳
دل به امید روی او همدم جان نمی‌شود
۱۴
جان به هوای کوی او خدمت تن نمی‌کند
۱۵
ساقی سیم ساق من گر همه درد می‌دهد
۱۶
کیست که تن چو جام می جمله دهن نمی‌کند
۱۷
دستخوش جفا مکن آب رخم که فیض ابر
۱۸
بی مدد سرشک من در عدن نمی‌کند
۱۹
کشته غمزه تو شد حافظ ناشنیده پند
۲۰
تیغ سزاست هر که را درد سخن نمی‌کند
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.