متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
حافظ · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۹۴

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
سمن بویان غبار غم چو بنشینند بنشانند
۲
پری رویان قرار از دل چو بستیزند بستانند
۳
به فتراک جفا دل‌ها چو بربندند بربندند
۴
ز زلف عنبرین جان‌ها چو بگشایند بفشانند
۵
به عمری یک نفس با ما چو بنشینند برخیزند
۶
نهال شوق در خاطر چو برخیزند بنشانند
۷
سرشک گوشه گیران را چو دریابند در یابند
۸
رخ مهر از سحرخیزان نگردانند اگر دانند
۹
ز چشمم لعل رمانی چو می‌خندند می‌بارند
۱۰
ز رویم راز پنهانی چو می‌بینند می‌خوانند
۱۱
دوای درد عاشق را کسی کو سهل پندارد
۱۲
ز فکر آنان که در تدبیر درمانند در مانند
۱۳
چو منصور از مراد آنان که بردارند بر دارند
۱۴
بدین درگاه حافظ را چو می‌خوانند می‌رانند
۱۵
در این حضرت چو مشتاقان نیاز آرند ناز آرند
۱۶
که با این درد اگر دربند درمانند درمانند
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.