غزل شمارهٔ ۳۱۳
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
بازآی ساقیا که هواخواه خدمتم
۲
مشتاق بندگی و دعاگوی دولتم
۳
زان جا که فیض جام سعادت فروغ توست
۴
بیرون شدی نمای ز ظلمات حیرتم
۵
هر چند غرق بحر گناهم ز صد جهت
۶
تا آشنای عشق شدم ز اهل رحمتم
۷
عیبم مکن به رندی و بدنامی ای حکیم
۸
کاین بود سرنوشت ز دیوان قسمتم
۹
می خور که عاشقی نه به کسب است و اختیار
۱۰
این موهبت رسید ز میراث فطرتم
۱۱
من کز وطن سفر نگزیدم به عمر خویش
۱۲
در عشق دیدن تو هواخواه غربتم
۱۳
دریا و کوه در ره و من خسته و ضعیف
۱۴
ای خضر پی خجسته مدد کن به همتم
۱۵
دورم به صورت از در دولتسرای تو
۱۶
لیکن به جان و دل ز مقیمان حضرتم
۱۷
حافظ به پیش چشم تو خواهد سپرد جان
۱۸
در این خیالم ار بدهد عمر مهلتم